Wewnętrzne ocean spokoju dziennik 182

Są takie dni, kiedy nie chodzi o to, że dom jest „zły”. Chodzi o to, że w środku robi się ciasno, choć ściany stoją te same. Nagle nie umiem odpocząć, bo napięcie siedzi mi w klatce piersiowej. Rozprasza mnie dźwięk lodówki. Przeszkadza mi własny hałas w głowie. Wtedy dociera do mnie coś prostego i jednocześnie trudnego: bezpieczeństwo nie jest tylko cechą miejsca. Jest też sposobem, w jaki moje ciało i emocje dostają sygnał, że „możesz”. „Wewnętrzny dom” brzmi poetycko,

Są takie dni, kiedy nie chodzi o to, że dom jest „zły”. Chodzi o to, że w środku robi się ciasno, choć ściany stoją te same. Nagle nie umiem odpocząć, bo napięcie siedzi mi w klatce piersiowej. Rozprasza mnie dźwięk lodówki. Przeszkadza mi własny hałas w głowie. Wtedy dociera do mnie coś prostego i jednocześnie trudnego: bezpieczeństwo nie jest tylko cechą miejsca. Jest też sposobem, w jaki moje ciało i emocje dostają sygnał, że „możesz”. „Wewnętrzny dom” brzmi poetycko,

Jest taki moment, którego nie da się dobrze opisać jednym zdaniem. Dzień wygląda normalnie, jedzenie na stole też jest, dom działa, telefon się nie urywa od wiadomości. A jednak w środku narasta uczucie, że to ja prowadzę cały świat na własnych barkach. Nie dlatego, że ktoś mi kazał. Raczej dlatego, że dawno temu nauczyłem się, iż proszenie znaczy słabość, a czekanie na pomoc to ryzyko zawodu. W praktyce kończy się to tym samym: coraz więcej dźwigam sam, a coraz mniej czuję

Są takie momenty, kiedy człowiek ma poczucie, że powinien już wiedzieć, czego chce. Plan w głowie układa się sam: lepsza praca, pewniejszy związek, wyższy standard życia, więcej spokoju. A potem przychodzi dzień zwyczajny, w którym budzisz się bez iskry, idziesz przez kolejne obowiązki i nagle czujesz, że to wszystko jest jakoś nie na miejscu. Nie dlatego, że coś jest zepsute. Raczej dlatego, że potrzeby stoją obok i domagają się zauważenia. Tylko że samowiedza łatwo zam

Lęk bywa bardzo przydatny, dopóki nie zaczyna sterować całym dniem. Czasem wygląda jak głośny alarm, czasem jak mgła, która odbiera jasność, a czasem jak podejrzliwość wobec własnych uczuć: „Nie przesadzaj”, „To bez sensu”, „Przecież nic się nie dzieje”. W gabinecie i na sesjach z ludźmi najczęściej widzę coś jeszcze. Nie tylko lęk ma swój głos. Mają go też myśli, które lęk karmią. I dokładnie tam, w świecie zdań, pojawia się przestrzeń na zmianę. Nie przez magiczne „po pro

Są dni, po których nie chce się już niczego planować. Zostaje tylko napięcie w ciele i ten cichy szum w głowie, który nie pyta o zgodę. Trudny dzień potrafi sprawić, że człowiek chodzi jakby po omacku, a jednocześnie jest przekonany, że powinien „ogarnąć” wieczór. Tyle że dusza rzadko potrzebuje zarządzania. Najczęściej potrzebuje ulgi, kontaktu i bezpieczeństwa. Poniżej masz siedem sposobów, które w praktyce najczęściej działają u ludzi, których znam, i u mnie też wracają

Czasem to dzieje się tak szybko, że nawet nie potrafię wskazać momentu startu. Rano bywa zwyczajnie, w pracy też, a potem w jednej chwili czuję, jak ciało wyprzedza rozum. Napięte barki, szybciej oddech, w głowie jedna myśl, która ma brzmieć logicznie, ale w środku jest tylko gorąco. Ktoś mówi jedno zdanie, ktoś inaczej patrzy, ktoś nie odpowiada na wiadomość, i nagle emocje zaczynają rządzić rozmową. Nie chodzi o to, że przestajemy „mieć emocje”. To normalne. Problem za